Stare, zabytkowe motocykle. Informacje, jakich nie znajdziesz gdzie indziej. Obszerne opisy, szczegóły techniczne, ilustracje. Historia i ciekawostki
RSS
piątek, 21 marca 2014

Producent: J. Hildebrand & A. Wolfmüller, Monachium, Niemcy

Motocykl Hildebrand & Wolfmüller 1894

Nazwy „motocykl” użył po raz pierwszy monachijski konstruktor Alois Wolfmüller z Landsberga, kiedy w 1893 roku zgłosił swój patent na pojazd jednośladowy. Wkrótce potem rozpoczął wraz ze swoimi wspólnikami, braćmi Hildebrand, seryjną produkcję pojazdu dwukołowego (w ciągu kilku lat wyprodukowano ponad 1500 sztuk tego pojazdu).

Motocykl Hildebrand & Wolfmüller prawie nie przypominał pierwszych rowerów (które służyły niektórym firmom jako wzorzec dla motocykli), miał bowiem podwójną ramę rurową specjalnie przystosowaną do zamocowania silnika. Poziomy, dwucylindrowy, czterosuwowy silnik o pojemności skokowej 1488 cm3 nie miał skrzyni korbowej i kół zamachowych, zaś napęd na wykorbioną oś tylnego koła był przenoszony bezpośrednio, za pomocą długich korbowodów. Zadanie koła zamachowego, uniemożliwiającego zatrzymanie się tłoka w martwym położeniu spełniały pasy gumowe, umieszczone po obydwu stronach silnika. Zapłon mieszanki zapewniał żarnik. Tylny błotnik spełniał jednocześnie rolę chłodnicy wody, która studziła silnik. Silnik miał niewielką moc – 1,8 kW (2,5 KM), przy 240 obr/min. Prędkość motocykla nie przekraczała 40 km/h (w wersji wyścigowej – 75 km/h). Koła były wyposażone w opony. Hamulec (typu rowerowego) działał tylko na koło przednie. Cena motocykla w Niemczech wynosiła 1200 marek. Model ten był znany również we Francji pod nazwą La Petrolette, bowiem firma Duncan Superbie & Co. produkowała go na podstawie licencji (prawie 1000 sztuk w ciągu dwóch lat).

Ostatni motocykl Hildebrand & Wolfmüller ukazał się w 1897 roku. Produkcji zaniechano z uwagi na jej wysokie koszty i częste defekty motocykli.

środa, 19 marca 2014

Producent: Felix Millet, Paryż, Francja

Motocykl Millet 1892W dniu 11 czerwca 1895 roku na starcie wyścigu samochodów na trasie Paryż – Bordeaux – Paryż (długości prawie 1200 km) obok 21 pojazdów tak znanych marek, jak Peugeot, Panhard & Levassor i parowy De Dion-Bouton, stanął motocykl skonstruowany przez Felixa Milleta.

Felix Theodor Millet, którego hobby stanowiły wynalazki, zbudował i opatentował swój pierwszy motocykl 22 grudnia 1888 roku. Oryginalność jego rozwiązania polegała na konstrukcji i sposobie umieszczenia jednostki napędowej. Pięciocylindrowy gwiaździsty silnik byt bowiem wbudowany wprost w tylne koło. Oprócz napędu silnikowe go motocykl miał pedały połączone z tylnym kołem przekładnią łańcuchową (pedały służyły jednocześnie do uruchamiania hamulca umieszczonego w piaście wolnobiegowej typu torpedo). W nowoczesny sposób rozwiązano sterowanie dopływem paliwa (nafty) do silnika – do regulacji służyła pokrętna rękojeść kierownicy. Jako źródło energii elektrycznej zastosowano ogniwo Bunsena zawierające kwas azotowy, kwas siarkowy i wodę, zaś do zapłonu służyła cewka indukcyjna, skonstruowana przez Milleta. W gaźniku również własnej konstrukcji paliwo mieszało się z uprzednio podgrzanym i przefiltrowanym powietrzem. Moc silnika 0,5 kW (0,7 KM) umożliwiała osiągnięcie prędkości 35 km/h. Była to szybkość wręcz niebezpieczna, bo motocykl nie miał skutecznych hamulców.

Ten znakomity pojazd, którego jeden egzemplarz znajduje się w Musée des Arts et des Métiers w Paryżu, dzięki swemu wybitnemu twórcy był nieustannie udoskonalany. Mimo to motocykle Milleta zniknęły z rynku na początku naszego wieku, podobnie jak wiele innych odważnych konstrukcji, które wyprzedziły swoje czasy.

wtorek, 18 marca 2014

Producent: Daimler-Motorengesellschaft, Cannstatt, Niemcy

Reitwagen Mit Petroleum Motor 1885

W czasie kiedy Karol Benz konstruował w 1885 roku w Mannheim swój motorowy trójkołowiec, Gottlieb Daimler z Cannsttat przeprowadzał próby z własnym silnikiem spalinowym. W tym celu wbudował go w najprostsze, drewniane dwukołowe podwozie i niejako nieświadomie stał się twórcą motocykla, którego zasadnicze cechy konstrukcyjne — silnik spalinowy umieszczony centralnie między kołami o jednakowej średnicy, pionowy cylinder i napęd tylnego koła — przetrwały prawie 100 lat.

Motocykl Daimlera miał silnik jednocylindrowy, czterosuwowy, z zapłonem żarowym (od rozżarzonej rurki), o pojemności skokowej 264 cm3 i mocy 0,37 kW (0,5 KM) przy 700 obr/min. Do uruchamiania służyła ręczna korba. Napęd na tylne koło był przekazywany za pomocą przekładni pasowej, z napinaczem. Silnik chłodzony przez wentylator ulokowano w ramie na gumowych elementach sprężystych. Motocykl ważył 90 kg i w zależności od włączonego biegu (jednego z dwóch) osiągał maksymalną prędkość 6 lub 12 km/h.

W dniu 29 sierpnia 1885 roku Gottlieb Daimler uzyskał patent na swoją konstrukcję. Po krótkiej próbnej jeżdzie w ogrodzie swego domu i po cichych uliczkach Cannsttat, odbył pierwszą dłuższą jazdę na trasie długości trzech kilometrów. Przy stosunkowo małej prędkości nie było łatwo utrzymać równowagę, chociaż pomagały w tym resorowane koła pomocnicze, umocowane po bokach motocykla. Jazda na drewnianych okutych kołach po niezbyt równej drodze nie należała do przyjemności, pozwoliła jednak wypróbować silnik - serce przyszłych konstrukcji. Po tym eksperymencie Daimler odstawił do kąta swój „Reitwagen mit Petroleum Motor” i poświęcił się produkcji zmotoryzowanych powozów — prekursorów samochodów. Pojazd Daimlera „ojca motocykla” można podziwiać w muzeum firmy Daimler-Benz, w miejscowości Stuttgart-Untertürkheim.

1 ... 6 , 7