Stare, zabytkowe motocykle. Informacje, jakich nie znajdziesz gdzie indziej. Obszerne opisy, szczegóły techniczne, ilustracje. Historia i ciekawostki
RSS
czwartek, 27 marca 2014

Producent: De Dion-Bouton et Cie, Puteaux, Seine, Francja

Motocykl De Dion-Bouton 1897

Założona w 1882 roku firma De Dion-Bouton & Trepardoux początkowo produkowała pojazdy parowe. Zwycięstwo markiza de Diona w wyścigach samochodowych z Paryża do Rouen na pojeździe parowym własnej konstrukcji, przysporzyło firmie popularności. Po pierwszej światowej wystawie w Paryżu, na której markiz de Dion miał możność zapoznać się dokładnie z wystawianymi tam pojazdami Daimlera, firma rozpoczęła intensywne prace nad benzynową jednostką napędową.

W 1889 roku de Dion zgłosił patent na szybkobieżny silnik spalinowy, który następnie zamontował w trójkołowcu. Mały, lekki silnik czterosuwowy z samoczynnym zaworem ssącym i gaźnikiem powierzchniowym, w wersji z 1897 roku osiągał, z pojemności skokowej 211 cm3 moc 1,3 kW (1,75 KM). Napęd był przekazywany za pomocą przekładni zębatej na oś tylną, wyposażoną w mechanizm różnicowy. Trójkołowiec rozwijał znaczną prędkość, dochodzącą do ok. 40 km/h. Albert de Dion i Georges Bouton wybrali pojazd o trzech kołach, ponieważ rower wydawał im się do napędu silnikowego za mało stabilny. W trójkołowcu zastosowano wynaleziony w tym czasie wysokonapięciowy system zapłonu ze świecą iskrową i przerywaczem, zasilany z akumulatora. Przerywacz był uruchamiany za pomocą krzywki, co zapewniało niezawodne działanie instalacji zapłonowej.

Dla nowego trójkołowca przyjęła się nazwa „motorcycle" i tak podawano jego kategorię w sportowych zawodach pojazdów silnikowych. Do popularności trójkołowca „motorcycle" przyczynił się de Dion swoim wynikiem w wyścigach Paryż – Marsylia - Paryż, w którym zajął (jadąc na oponach Michelin) świetne, czwarte miejsce.

Z kolejnych sukcesów firmy de Dion-Bouton należy wymienić wyścigi motocyklowe Exelbergrennen w Lasku Wiedeńskim w 1899 roku, gdzie Arnold Spitz (późniejszy mecenas firmy Graf & Stift) osiągnął na pojeździe tej marki najlepszy czas. Były to nie tylko pierwsze zawody w Austrii, ale pierwsze samodzielne wyścigi motocyklowe na świecie.

Trójkołowce de Dion rozpowszechniły się szybko w całej Europie i były produkowane licencyjnie przez wiele firm, zwłaszcza angielskich oraz niemieckich.

niedziela, 23 marca 2014

Producent: Michel & Eugène Werner, Paryż, Francja

Motocykl Werner 1897

Wśród wielu pionierów motoryzacji znaleźli się także dwaj dziennikarze rosyjskiego pochodzenia - bracia Michał i Eugeniusz Wernerowie. Atmosfera carskiej Rosji nie odpowiadała im widocznie, skoro za teren swojej dziennikarskiej działalności obrali Paryż. Swoich zainteresowań nie ograniczali tylko do problematyki publicystycznej. Dzięki nadzwyczajnym uzdolnieniom technicznym, zamiłowaniu do wynalazków i umiejętnościom handlowym podreperowywali swoje skromne dziennikarskie finanse. Naprawiali aparaty fotograficzne, maszyny do pisania, lornetki, gramofony, zainteresował ich też najnowszy wynalazek tych czasów - aparat do wyświetlania obrazków, tzw. stereoskop. Jako zapaleni sportowcy-cykliści wpadli na pomysł wykorzystania elektrycznego silniczka ze stereoskopu do napędu roweru. Eksperyment się udał i stał się podstawą do skonstruowania w 1896 roku udoskonalonego pojazdu na dwu kółkach, napędzanego silnikiem spalinowym. W rok później pierwszy „la motocyclette” (bo tak nazwali go rosyjscy eks-dziennikarze) pojawił się na francuskim rynku.

Pojazd miał silnik czterosuwowy, jednocylindrowy, o pojemności skokowej 217 cm3 i mocy ok. 0,8 kW (ok. 1 KM), umieszczony nad przednim kołem, napędzanym za pomocą skórzanego pasa. Umieszczenie silnika z przodu, przed kierownicą, zapewniało dostateczne chłodzenie, lecz tylko przy większej prędkości, która według informacji producentów dochodziła do 35 km/h.

Chociaż pierwszy motocykl braci Wernerów trudno było uznać za doskonały (zwłaszcza jeśli chodzi o jego stateczność), zdobył sobie on jednak popularność nie tylko we Francji, ale również w Anglii, gdzie był produkowany na podstawie licencji.

piątek, 21 marca 2014

Producent: J. Hildebrand & A. Wolfmüller, Monachium, Niemcy

Motocykl Hildebrand & Wolfmüller 1894

Nazwy „motocykl” użył po raz pierwszy monachijski konstruktor Alois Wolfmüller z Landsberga, kiedy w 1893 roku zgłosił swój patent na pojazd jednośladowy. Wkrótce potem rozpoczął wraz ze swoimi wspólnikami, braćmi Hildebrand, seryjną produkcję pojazdu dwukołowego (w ciągu kilku lat wyprodukowano ponad 1500 sztuk tego pojazdu).

Motocykl Hildebrand & Wolfmüller prawie nie przypominał pierwszych rowerów (które służyły niektórym firmom jako wzorzec dla motocykli), miał bowiem podwójną ramę rurową specjalnie przystosowaną do zamocowania silnika. Poziomy, dwucylindrowy, czterosuwowy silnik o pojemności skokowej 1488 cm3 nie miał skrzyni korbowej i kół zamachowych, zaś napęd na wykorbioną oś tylnego koła był przenoszony bezpośrednio, za pomocą długich korbowodów. Zadanie koła zamachowego, uniemożliwiającego zatrzymanie się tłoka w martwym położeniu spełniały pasy gumowe, umieszczone po obydwu stronach silnika. Zapłon mieszanki zapewniał żarnik. Tylny błotnik spełniał jednocześnie rolę chłodnicy wody, która studziła silnik. Silnik miał niewielką moc – 1,8 kW (2,5 KM), przy 240 obr/min. Prędkość motocykla nie przekraczała 40 km/h (w wersji wyścigowej – 75 km/h). Koła były wyposażone w opony. Hamulec (typu rowerowego) działał tylko na koło przednie. Cena motocykla w Niemczech wynosiła 1200 marek. Model ten był znany również we Francji pod nazwą La Petrolette, bowiem firma Duncan Superbie & Co. produkowała go na podstawie licencji (prawie 1000 sztuk w ciągu dwóch lat).

Ostatni motocykl Hildebrand & Wolfmüller ukazał się w 1897 roku. Produkcji zaniechano z uwagi na jej wysokie koszty i częste defekty motocykli.

 
1 , 2
| < Marzec 2014 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31